U bent een superduurloper. Serieus.

De beste manier om de ideale pas en hardloopvorm te bestuderen is aangenaam van aard. Ga op een zomerdag op een strand of in een park zitten. Central Park in New York is uitermate geschikt, maar elk grasveld voldoet. Zoek een kind of groepje kinderen dat rent en speelt. Kijk en leer.

Het puur natuur rennen, op blote voeten zonder na te denken, is waarvoor we zijn gemaakt. Zacht landen op het midden en voorste deel; een harde hiellanding is onmogelijk zonder schoeisel. Licht rennen op een zachte ondergrond is waarvoor God of de evolutie ons heeft gemaakt.

Daniel Lieberman is een evolutionair bioloog aan Harvard University in de VS. Hij rent zelf blootsvoets en speelt een hoofdrol als expert in Born to Run van Christopher McDougall , een fijn boek waaruit ik citeer in mijn eigen boek. McDougall is de avonturier met mooie pen, Lieberman is de wetenschapper met argumenten voor blote voeten of 'minimalistische' schoenen.

Hoewel ik sinds 2009 op steeds lichtere, dunnere schoenen loop, ren ik zelden zonder iets. Alleen op het strand durf ik all the way te gaan. Toch geloof ik dat McDougall en Lieberman gelijk hebben. Door onze voeten in te pakken als 'een glazen theepot tijdens een verhuizing', door de 'hoogtechnologische schoenen met dikke zolen, luchtkussens, zijsteun, voetbedden, supergrip, antipronatie-correcties en lichtgevende strips (ik citeer vrijuit uit De rennende Hollander) zijn we het contact kwijt: met de grond en het gevoel hoe de mens eigenlijk rent.

Lieberman kwam kort geleden aan het woord in een interessant verhaal in The New York Times. Ik las het terwijl ik zelf nog steeds niet loop, herstellende als ik ben van mijn voetoperatie. En dacht dus weer even aan het eeuwige debat - nou ja, het woedt een paar jaar - over minimaal versus inbedding.

Mijn coach Toby Tanser, een voormalige toploper die met de snelste Kenianen rent, is tegen de trend. Hij vindt het onzin en riskant om zonder goeie schoenen te rennen nu er zulke goeie, beschermende soorten zijn. Ook andere lopers (en leken) die ik ken, zijn tegen. Sommigen zien in mijn blessure een teken van hun gelijk. Kijk, Van Hoogstraten loopt op lichte schoenen. Nu heeft hij zijn voet gebroken. Dus: te weinig schoen leidt tot blessure.

Maar alle mogelijk factoren kunnen hebben bijgedragen aan mijn probleempje. Een misstap, de gevolgen van onafwendbare afbraak en het 42 zijn, overbelasting, een erfelijke afwijking op het punt waar mijn bot brak - wie weet. De lichte schoen die ik draag hebben mijn vorm en pas veel natuurlijker en gezonder gemaakt. (Ik ben van Brooks ST2 racers naar Saucony Kinvara's en New Balance 890s gegaan.)

Zeker nieuwe lopers, zoals mijn zusje en nichtje, kunnen baat hebben van goeie schoenen met steun en comfort. Ik heb ze stilletjes aangezet tot rennen, en ben nu blij en trots. Het laatste dat ik hen toewens, is voetgedoe door te licht schoeisel.

Maar Lieberman legt nog eens goed uit hoe het zit. Voor de Amerikaan die alleen nog maar in de auto naar de supermarkt rijdt, of de Nederlander die zich slechts nog beweegt tussen de bank en de kantoorstoel, is dit wellicht moeilijk aanvaardbaar. Maar al in 2004 legde Lieberman in het wetenschappelijke toptijdschift Nature 2004 uit dat 'mensen geboren zijn om hard te lopen'. We zijn 'fantastische duurlopers, zelfs vergeleken met honden en paarden'.

Ik denk dat er op ProRun niet zo veel skeptici zijn die hier van overtuigd moeten worden. Maar in uw omgeving vermoedelijk wel. Daarom wil ik afsluiten met een uitvoerig citaat van Lieberman. Wie weet komt het van pas, wanneer een kritische huisgenoot of collega u ondervraagt over al dat 'overdreven' rennen.

'Vóór pijl en bogen, voordat paarden waren getemd, deden we aan doorzettingsjagen, waarbij we antilopen, wildebeesten en zebra's rennend tot uitputting dreven. Die dieren kunnen niet hijgen terwijl ze galloperen. Ze raken oververhit. Mensen vonden een groot dier en jaagden het op totdat het omviel. Daar is geen technologie voor nodig, alleen maar het vermogen om grote afstanden te rennen, en dat hebben wij allemaal.'

Zo bezien is de marathon niet 'raar' of 'slecht voor je'. Lieberman over ons uitzonderlijke vermogen: 'Het bewijs zie je elke november, wanneer 45 duizend mensen urenlang door de straten van New York rennen.'

Diederik vanHoogstraten(1969)woont in New York. 
Als hij niet door Central Park of langs de Hudson loopt, schrijft hij voor de Volkskrant en Elsevier. 

Diederik van Hoogstraten©ProRun 
Schrijver van het boek ' De rennende Hollander\' Uitgeverij LJVEEN 
 http://therunningdutchman.wordpress.com/